Marcin Baran, jeden z bardziej znanych poet\u00f3w tzw. \u201epokolenia brulioniu\u201d, po dziesi\u0119ciu latach poetyckiego milczenia, wraca \u2013 i to wraca udanie! \u2013 now\u0105 poetyck\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0105. <\/p>\n
Tytu\u0142 tomiku kojarzy si\u0119 co prawda raczej z finansjer\u0105 i bankowymi rozliczeniami, ale zawarto\u015b\u0107 to ju\u017c czysty liryzm. Z nim w\u0142a\u015bnie Baran by\u0142 zawsze identyfikowany \u2013 u \u017ar\u00f3de\u0142 pisarstwa patronowali mu wszak Ga\u0142czy\u0144ski z Le\u015bmianem, ale te\u017c Osiecka z M\u0142ynarskim.<\/p>\n
Zgrabny dowcip j\u0119zykowy, lekko\u015b\u0107 poetyckiej frazy, delikatne aluzje do tw\u00f3rczo\u015bci innych autor\u00f3w, a wreszcie zmys\u0142owo\u015b\u0107 i erotyzm – to cechy charakterystyczne tej poezji. Wszystko to znajdziemy te\u017c w tej ksi\u0105\u017cce.<\/p>\n
Teraz jednak bohater liryczny wierszy Marcina Barana to m\u0119\u017cczyzna ju\u017c dojrza\u0142y, wczytuj\u0105cy si\u0119 w szyfry przemijania \u2013 st\u0105d zapewne owa nuta melancholijna, bardzo silnie zaznaczona w poetyckich \u015bciegach. Tytu\u0142owa \u201eutrata p\u0142ynno\u015bci\u201d to zatem metafora odej\u015bcia od m\u0142odzie\u0144czych czas\u00f3w \u201eg\u00f3rnych i chmurnych\u201d, ale te\u017c pe\u0142nych \u017cyciowego wigoru, poszukiwa\u0144, uczuciowych i erotycznych (tak jest!) uniesie\u0144.<\/p>\n
Nie ma chyba we wsp\u00f3\u0142czesnej poezji polskiej autora tak pi\u0119knie pochylaj\u0105cego si\u0119 nad zmys\u0142owo\u015bci\u0105 kobiecego cia\u0142a, tak \u0142adnie m\u00f3wi\u0105cego o mi\u0142o\u015bci \u2013 nie przyzywaj\u0105c jej wszak po imieniu. Jak chocia\u017cby w wierszu \u201eRumu\u0144ska pastereczka\u201d: Przez cienisty w\u0105w\u00f3z\/kr\u0119gos\u0142upa krucha kropelka potu wtacza si\u0119 mi\u0119dzy\/\/brzoskwiniowe po\u015bladki. P\u0142owa, d\u0142ugonoga, kszta\u0142tna.\u201d Albo w wersach \u201ePie\u015bni nocy\u201d: Oliwkowa sk\u00f3ra, czarna bielizna i szpilki,\/ – niemal naga, na placu, w samym \u015brodku miasta.\/\/ Jest ksi\u0119g\u0105, kt\u00f3ra nie pragnie i nie potrzebuje\/wers\u00f3w ni s\u0142o\u0144ca, ni chmur.<\/em><\/p>\n To wiersze dla zakochanych, ale i tych, kt\u00f3rzy w przemijaniu nie chcieliby widzie\u0107 tylko smutku. Nowe wiersze Marcina Barana zdaj\u0105 si\u0119 m\u00f3wi\u0107, \u017ce up\u0142ywaj\u0105cy czas potrafi tak\u017ce zaostrzy\u0107 apetyt na \u017cycie. I, mimo wszystko, intensyfikowa\u0107 uczucia.
\n<\/br><\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/klejnocki.muzeumliteratury.pl\/wp-content\/uploads\/2013\/03\/585a4c7d.jpg\" "\\"585a4c7d\\"")
<\/a><\/p>\n