Wiersz \u201eO dzieciach\u201d Khalila Gibrana, liba\u0144skiego poety i malarza, \u017cyj\u0105cego na prze\u0142omie XIX i XX wieku, to rzecz arcydzielna w samej istocie (gdzie\u015b ju\u017c niegdy\u015b o tym tek\u015bcie wspomina\u0142em):<\/p>\n
O dzieciach<\/p>\n
Wasze dzieci nie s\u0105 waszymi dzie\u0107mi.
\nS\u0105 synami i c\u00f3rkami \u017bycia, kt\u00f3re pragnie istnie\u0107.
\nRodz\u0105 si\u0119 dzi\u0119ki wam, lecz nie z was.
\nI chocia\u017c z wami przebywaj\u0105, nie nale\u017c\u0105 do was.
\nMo\u017cecie obdarza\u0107 je wasz\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105, lecz nie waszymi my\u015blami.
\nAlbowiem maj\u0105 swoje w\u0142asne my\u015bli.
\nMo\u017cecie da\u0107 schronienie ich cia\u0142om, ale nie duszom.
\nAlbowiem ich dusze zamieszkuj\u0105 dom jutra, do kt\u00f3rego nie
\nmo\u017cecie wst\u0105pi\u0107 nawet w snach.
\nMo\u017cecie upodobni\u0107 si\u0119 do nich, lecz nie starajcie si\u0119, aby one
\nsta\u0142y si\u0119 do was podobne.
\nAlbowiem mi\u0142o\u015b\u0107 nie cofa si\u0119 wstecz ani nie oci\u0105ga si\u0119, by
\npozosta\u0107 w dniu wczorajszym.
\nJeste\u015bcie \u0142ukami, z kt\u00f3rych wystrzelono wasze dzieci jak \u017cywe
\nstrza\u0142y.
\n\u0141ucznik dostrzega cel na drodze do niesko\u0144czono\u015bci i napina
\nwas Sw\u0105 moc\u0105, aby Jego strza\u0142y pomkn\u0119\u0142y szybko i daleko.
\nNiech napi\u0119cie d\u0142oni\u0105 \u0141ucznika nape\u0142ni was rado\u015bci\u0105:
\nAlbowiem Ten, kt\u00f3ry kocha lec\u0105c\u0105 strza\u0142\u0119, nie mniej mi\u0142uje
\nnieruchomo\u015b\u0107 \u0142uku.\n<\/p><\/blockquote>\nMowa tu o dw\u00f3ch kwestiach fundamentalnych: autonomii dziecka jako samoistnej Istoty oraz dojrza\u0142o\u015bci rodzicielskiej. Tej pierwszej nie ma jednak bez drugiej.<\/p>\n
Wielki tekst.<\/p>\n
—<\/p>\n